In de zomer van 2007 trokken we met onze DS en Mostard Yvonne 304 LD uit 1966 over kleine wegen en D-wegen door noord Frankrijk met de bedoeling onze Franse vrienden te treffen in de omgeving Meaux.

Op de camping aangekomen,  vonden wij onze caravan wel erg luchtig geworden.
Het complete dakluik met stangen e.d. was tijdens de rit van de caravan gerukt.

Hoe was dit mogelijk? Al jaren reden we met deze combinatie en hadden we zelfs een extra borgpin aangebracht, die boven de veren viel. Onze eerste gedachte was: zijn we de pin vergeten? Maar deze stond duidelijk in zijn gewenste stand.

De camping bood niet  wat wij zochten; een bar een zwembad, een karaoke, een slagboom, een borgsom en geen elektriciteit of waterkraantje, vuilnisbak of andere voorziening in de directe nabijheid.

Als oldtimerliefhebber ben je op alles voorbereid en zelfs op een overbevolkte camping.

De eerste actie was waterhalen, de stoeltjes neerzetten, koffiedrinken en nadenken.

De wat donker wordende lucht deed ons snel besluiten.

Eerst naar de dichtstbijzijnde Bricomarché om een dekzijl, een paar bezemstelen, een rol ducktape en wat touw te halen. Dan konden we in ieder geval lekker droog slapen met het nostalgische tentgeluid.

Omdat we geen zaag en boormachine bij ons hadden, moesten we ’s nachts één maal de grote waterzak legen, die was ontstaan in de opening van het voormalige dakluik. Op zich zelf een leuke gebeurtenis voor ons en de buren.

Omdat het de volgende dag lekker weer was en omdat de camping ons totaal niet aanstond, maakten we een rondrit en belandden op een kleine camping aan de Marne. Zo’n echt Franse camping met een aantal vaste kampeerders, veel rust en ruimte en een uiterst behulpzame beheerder. Wij overlegden met hem, terwijl de rest zich vergaapte aan onze Snoek.

We verplaatsten de caravan en konden in alle rust een constructie maken, met inzet van boormachine, zaag en hulp van de campingbaas.

Als goede en verantwoordelijke Nederlander, hebben we ons ook gemeld bij de Franse politie.

Die stond versteld van ons verhaal, maar had nog niets gehoord van problemen veroorzaakt door  afvliegende onderdelen. Maar ze zouden even navragen in de omliggende regio’s en departementen, hetgeen ons toch een uiterst zakelijk verblijf op een Frans politiebureau bezorgde van enkele uren, alles achter gesloten hekken, strak beveiligd en met mensen, die langs moesten komen voor ander zaken.

Inmiddels hadden we het probleem gemeld bij de verzekering en contact gezocht met Jacques Smeets van het Mostard-Yvonne-register.

Het zoeken naar een vervangend luik zou zeker niet even lukken en dus togen we naar huis met veel touwtjes en ducktape, dat niet tegen het regenwater en de wind bestand was.

Niet stressen, maar vaak stoppen, wat drinken en plakken.

Thuis aangekomen, zagen we iedereen kijken. Daar heb je ze weer met die oldtimers. Dit jaar geen problemen met de DS, maar nu een caravan met een groot dekkleed erover.

De bak onder de carport geplaatst, gaf de mogelijkheid om alles goed te bekijken en de maten te meten.

Thuis kon ik mij concentreren op het internet en alle mogelijke aanknopingspunten intikken op Google en zoeken, marktplaats, de oldtimercaravanclub.

Deze laatste vroeg mij of ik het dakluik wel goed had vergrendeld. Dit was niet aan de orde, want ik moest een nieuw luik, een nieuw frame e.d.

De verzekering meldde, dat ik maar rustig moest kijken en dat het zeker zeer moeilijk zou worden iets (semi) origineel te vinden.

Na veel inspanningen van Jacques Smeets werd nog een origineel frame en luik gevonden, en nog wel in onze “achtertuin”.

Na een uurtje rijden kwam ik vol trots thuis met een schitterend nimmer gebruikte set.

Mijn vrouw vond hem wat klein, en nameting leerde snel: de verkeerde maat.

Inmiddels weet ik dat Mostard voor de 304 een groot luik gebruikte met de bevestiging aan de zijkant. Voor de grote 306 gebruikte hij een kleiner luik, in combinatie met diverse luchtkappen. Tevens werden bij de 306 de bedieningen voor en achter geplaatst; dat kwam beter uit, hoorde ik van een oud-medewerker.

Gelukkig was er nog een frame voorhanden, maar zonder kunststof kap.

We demonteerden het oude frame en gingen vergelijken. het frame kwam overeen, maar de radius klopte niet.

We waagden de gok.

Nu nog de kap.

In onze oude stond GEBO, bekend van busluiken en via omzwervingen kwamen we terecht bij een firma in Rotterdam die luiken maakt voor de gebroeders Boomsma, groothandel in luiken en patrijspoorten voor jachten en boten en…… bussen.

De uitvoering is anders en noemen ze nu een GEBO II luik, met keuze voor uitwerpen of ventilatie.

Wij wilden een dakluik, koepel, die zoveel mogelijk leek op de originele, gemonteerd op het aangeleverde frame.

Hoewel de perspex koepel op voorraad was, stond deze zonwerende versie ons niet aan en vroegen wij naar de mogelijkheid een transparant exemplaar te maken, teneinde zoveel mogelijk in de originele staat te blijven.

Helaas waren er geen mallen meer van de GEBO I kap en moesten we wachten, lang wachten op de transparante kap.

De firma in Rotterdam, kon natuurlijk niet even een proces opstarten voor één kap.

Aangezien er nog weinig Mostard-Yvonnes met een kap van 100 x 100 cm rondrijden, is dit geen betaalbare actie.

En dan gaat de bel en wordt je verblijd met een grote doos met een complete set. Wat mooi, wat strak, wat nieuw, maar waarom zo gemonteerd en vastgezet?

Dus maar weer navraag doen, een andere eigenaar bezoeken en vervolgens besluiten de caravan weer uit de stalling  te halen, kit te kopen, die Mostard nooit heeft gebruikt, en te gaan monteren.

Dat kan snel want alle gaatjes zijn er al. Oude frame eraf. Uiterst voorzichtig, want anders trek je met de kit ook de sterk verouderde polyester eraf en heb een groter probleem.

Vervolgens alles reinigen, ontvetten, laknaden weghalen en de complete kap erop.

Maar dan ontdek je dat Mostard destijds de gaatjes op zijn eigen plek boorde en dat  gelukkig twee van de vierentwintig gaatjes, mede door de radius, overeenkomen.

Om er achter te komen, welke twee het beste passen, ga je meten en probeer je het geheel te centreren. Ook nu wordt je geconfronteerd met het handwerk van de bouwer.

Het dak is niet overal even breed, heeft een verschillende radius, enz.

Er is een alternatief. Uitgaan van de meest goede overeenkomst en vervolgens alle gaten dichtmaken.

Dit betekent, het loshalen van een deel van de uiterst tere hemelbekleding en alle nietjes verwijderen.

De gaten hebben we dichtgemaakt, door eerst deze op te boren en er vervolgens passend rondhout in te verlijmen met constructielijm. Omdat er soms slechts enkele millimeters verschil zaten tussen het oude bevestigingspunt en de nieuwe plek, konden we de nieuwe gaten na een lange uitharding boren.

Gelukkig heeft Mostard degelijke binten gebruikt voor de montage en konden we de dikke koperen schroeven weer gebruiken, die, in verband met de ronding,  verschillende lengtes hebben.

Voorzien van veel kit (professioneel Terostat 2759) werd ons luik gemonteerd.

De schroeven en het draagframe gaven mogelijkheid genoeg om het frame aan te passen aan de radius van de kap.

Alles ziet er nu weer perfect uit, maar we durven niet op weg. We willen eerst een goede vergrendeling, die ook netjes oogt.

Dus geen sjorband van voor tot achter.

Onze oude beveiliging heeft veel storm, tegenliggers en weersinvloeden doorstaan, maar heeft ons toch in de steek gelaten.

Heb je een nieuwe caravan, dan haal je even een nieuw dakluikje en heeft iemand achter je misschien iets zien overvliegen.

Het vervangen van een kap van een LD 304 van een vierkante meter kost veel moeite en je moet er niet aan denken dat je zon ding tegemoet komt vliegen.

De afgelopen tijd ben ik veel benaderd door mensen met een scheurtje in de kap, op zoek naar zonwerend of dubbel.

Ik wil ze via MostardYvonne.nl graag helpen.

Mochten er nog originele kappen, gescheurd, gekrast, misvormd zijn, dan hoor ik dit graag.

Wellicht is het maken van een nieuwe mal dan een mogelijkheid.

In de tussentijd hebben we veel nagedacht om de DS de deur uit te doen, de caravan te verkopen en een mooie strakke caravan te kopen achter onze moderne diesel.

Al sleutelend en puzzelend krijg je toch weer van die rare kriebels.

Je gaat poetsen, nadenken en weer iets bedenken. Net als vroeger.

Ik heb nu het originele gaslampje voorzien van een elektrisch peertje.

Nu nog even vragen wie iets weet over de schokdemper van de oploop en dan weg met die DS uit 1969 en die oude caravan uit 1966.

Laat de buren maar denken: waar beginnen ze aan?

Wij weten het wel.

Met dank aan Jacques Smeets, Henk Haan en André Boelen.